مجله آرامش

برخلاف روانکاوی کلاسیک که توجه عمده‌ای به ناخودآگاه و کودکی اولیه داشت، رویکردهای معاصر روانپویشی بر روابط فعلی و الگوهای بین‌فردی تاکید دارند.

با ورود به قرن بیست و یکم، روانکاوی در قرن بیست و یکم دیگر یک رویکرد منفرد نیست، بلکه با روانشناسی شناختی، رفتاردرمانی و حتی مطالعات فرهنگی ترکیب شده است.

جایگاه دین در روانکاوی نه تنها محدود به تحلیل تعارض‌ها نیست، بلکه به عنوان یک ابزار فهم روان و رشد شخصیتی نیز مورد توجه قرار می‌گیرد.

جایگاه جامعه شناسی در روانکاوی به فهم بهتر تعامل میان نیروهای فردی و فشارهای اجتماعی کمک می‌کند.